கருப்பு அணுக்கள்!

கனவுகண்டேன் நான்!

இறுகி கவ்வியிருக்கும்
இரைத்தவளை பாம்பாய்,
எனை பின்னிப்பிணைந்திருந்த
கவலைகள் அனைத்தும்
இடி விழுந்ததாய் பதறியோட
ஒரு கனவுகண்டேன் நான்!

இமைகள் எனும் மயிர் நுனிகளில்
தேங்கி நின்ற கண்ணீர் துளிகள்,
இறுதியாய் என் வருத்தங்களோடு கரைந்தோட
நிரந்தரமாய் ஒரு கனவு கண்டேன்!

இதுதான் வாழ்க்கை..
இப்படித்தான் வாழ்க்கை…
எத்தனைபேர் கூற கேட்டதுண்டு.
அதை இன்று முற்றிலும் புரிந்தவனாய்,
புத்தம் புதிதாய் ஒரு கனவு கண்டேன்!

ஐம்பூதங்களும் அடங்கியதாய்,
என் திசைகளும் என்னசைவில் ஒடுங்கியதாய்,
எனக்குள் நான் இன்னுமொருமுறை புதிதாய்  பிறந்ததாய்
ஒரு கனவு கண்டேன்!

நேற்று வரை,
சென்ற நிமிடம் வரை,
எனக்கே எனக்கென காத்திருந்த கட்டுபாடுகள் அனைத்தும்
மழை நீர் மணலாய் கரைதகர்த்து ஓடியதாய்
ஒரு கனவு கண்டேன்!

இனி வருத்தங்களும் கவலைகளும்,
என்னை அடையாளம் கண்டு கொள்ள போவதில்லை!
கண்ணீர்த்துளிகளும் என்னை உறவு கொண்டாட போவதில்லை!
அனைத்தும் கரைந்துவிட்ட கற்பூரமாய்
இனி காற்றோடு கரையலாம்!
அதோ,
என் பிண்டம் வைத்து எரிக்கப்படும்
அந்த விறகு கட்டைகளின் சாம்பலோடு..
காற்றோடு கள்ளமொழி பேசும் அந்த புகையோடு..!

“ஆம்! நான் கண்ட கனவு சொல்லிச் சென்றது இது தான்!
வருத்தங்கள் …  மனிதனின் குருதியோடு கலந்த கருப்பு அணுக்கள்..”


நன்றிகளுடன்,
வி.பி.மறவன்!

Advertisements

நீள் கடலின் சிறு துளி நான்…

கவலைகளின் மீது
கல்லெறியக் கற்றுக் கொண்டேன்.

நேற்றுவரை
என் இதயத்துக்குள் விழுந்த
இனிய நிகழ்வுகளை ஒதுக்கிவிட்டு
சோகத்தை மட்டுமே
ஓட விட்டிருந்தேன் மனதின் பாதைகளில்.

புரிந்து விட்டது…
வாழ்க்கை என்பது
கவலை ஆணிகளால் நெய்யப்படும்
சவப்பெட்டி அல்ல.

அதோ
அந்த நீள் கடலின்
சிறு துளி நான்…

இதோ
இந்த மணல் மேட்டின்
ஒரு அணு நான்…

என் கரங்களின் ரேகையைப்
பிடுங்கி விட்டு
பூமத்திய ரேகையைப்
புகுத்த முடியாது.

அழுத்தமாய் இழுத்தாலும்
அட்சக்கோடுகள்
அறுந்து விழப்போவதில்லை !!!

துருவங்களுக்குத்
திருகாணி மாட்டி
உலக உருண்டையை என்
மேஜை மீது மாட்ட முடியாது.

விரையும் வினாடிகளில்,
நடக்கும் நிமிடங்களில்,
நகரும் நாட்களில்,
நான் தேடிக்கொண்டிருப்பதாய் நினைத்து
தொலைத்தவை தான் அதிகம்

ரசிக்கக் கற்றுக் கொண்டேன்
அதிகாலையில் ஜன்னல் திறந்ததும்
முகத்தை முத்தமிடும்
அந்த பனிக்காற்று முதல்…
அந்தியில்
முச்சந்தியில்
அவிழ்க்கப்படும் அரட்டைகள் வரை…

பூ தேடி
அலைவதை நிறுத்திய பின்
புரிகிறது
நிற்குமிடமே நந்தவனத்தின்
நடுப்பாகம் என்பது.

இப்போதெல்லாம்
இரவுப் படுக்கையின் இரண்டு பக்கமும்
சந்தோஷங்கள் மட்டுமே
சேமித்து வைக்கிறேன்…

கவலைக் கற்களைக் கொண்டு
சுய கல்லறை கட்டிக் கொள்வதை
நிறுத்தியபின்
சாயம் பூசா சம்பா அரிசிபோல
சோக மூட்டைகள்
கழனிகளுக்கே திரும்பிவிடுகின்றன..

தேவை இல்லை அன்னையர் தினம்!

எனக்குத்தேவையில்லை தனியொரு தினம்!


என்னுடல் வளர்க்க

உன்னுடல் இம்சித்தாய்..

அன்னையே !

ஈரைந்து மதங்கள்

என் கருவையே சுவாசித்தாய்..

உன் வம்சம் என்னையே

உலகுக்கு ஈன்றெடுததாய்..



வெளி சொல்இயலா வழியிலே

உன்னையே ஒப்புக்கொடுத்தாய்..

என் பிண்டம் வளரவே

உன் மார்பில் இடம் கொடுத்தாய்..

எத்தனை நாளாய் நீ

இரவும் பகலும் விழித்திருந்தாய்!



உன்கைகள் ஓடியவே

தொட்டிலதை தாலாட்டி,

உன் செவ்வாய் இதழ்வழிக்க

இராகங்கள் நீ பாடி,

எத்தனை கடமையிலும்

என்மீது கண்வைத்து,

ஏதேனும் அருந்தும்முன்

ஒருமுறை நீ சுவைத்து,

ஏதேனும் யாராலும்

இடித்தாலும் கடிந்தாலும்

என்கண்கள் நீர்வழிய

உன் தோல்கள் இடம்கொடுத்து..

என்றுமே எனக்காக

நீ இருந்தாய் என்அன்னையே!



என்முதல் தவரலில்

ஓடிவந்து கட்டி அனைத்து,

என்கால்கள் எட்டுவைக்க

உன்முத்தம் தொட்டுவைத்து,

என்வாய் மொழியுரைக்க

உன்வாய் உச்சிமுகர்ந்து,

எத்தனை சந்தோசம்

என்அன்னையே உன்முகமதனில்!


என்பள்ளிப்பாடமதில்

என்றுமே பின்னேற்றம்..

என்கல்லூரி நாட்களிலும்

ஏதோ ஒரு திண்டாட்டம்..

என் வாழ்வின் தொடக்கத்தில்

அன்றுமாய் கலியாட்டம்!

அத்தனைக்கும் புன்னகைத்து

எனக்கேதெரியாமல்

முழுதுமாய் தோல்கொடுத்து,

என் ஒவ்வொரு அணுவிலும்

கலந்த என்னுயிர் அன்னையே..

எப்படி மறப்பேன்

ஒருநொடியிலும் நின்னையே!!!


எனக்குத்தேவையில்லை தனியொரு தினம்!



இக்கவிதையை இவ்வுலக அன்னையர்களுக்குச் சமர்ப்பிக்கின்றேன்.

இக்கால பெண்கள்..!

https://i1.wp.com/dl10.glitter-graphics.net/pub/565/565090yjmbo526or.gif

அதிகப் பணம் கொண்டு

அழித் துடிக்கும் மனம்கொண்டு

அங்கும் இங்கும் ஆடிப்பாடி,

அழகென்று முகம் கெடுத்து

ஆடை தனைக் கிழித்து

புத்துலகம் படைப்பென

முழுதுடல் நூல்மறைத்து

இருக்கும் இவை கொடுத்து

இவளே விலையாகி,

விலையாய் மதுவாங்கி

மதுவுடன் மாதுவாகி

மஞ்சம் பல கண்டு

பணிதனை இவள் நினைத்து

பிணிதனை உள்வாங்கி

புறம்செய் பழிவாங்கி

புண்பெயர் தான்வாங்கி

பத்தினிப் பெண்டீரின்

பாவம் பலவாங்கி

பசுமுகம் கருவறுத்து

சமூகக் கேடாகி

சான்றோர் பீடாகி

சம்பந்தம் கொண்டார்க்கும்

உறவினை உயிர்ப்போர்க்கும்

இருந்திட்ட இடைவெளிதனை

தீவடுவாய் புறையாக்கி

எரிகால நெருப்பில்

என் நவீனப் பெண்ணே,

இத்தூண்டேன்ற தூசியாகி

இமைக்கின்ற இப்பொழுதில்

காற்றோடு கலக்கும் மாயம் என்ன….!

(இக்கவிதையை, பண்பாட்டையும் மரபையும் , சமூக நலத்தின் பொக்கிஷமாக எடுத்துரைக்கும் என்னுயிர் தோழி தர்சினிக்கு சமர்ப்பிக்கின்றேன்.)

ஒரு மூலையில் நான்..

https://i2.wp.com/www.indorato.com/images/small_images/more_images/00009s.jpg

அந்த உணவகத்தின் ஒரு மூலையில்

ஓரமாய் அமர்ந்து

உன் புன்னகை உதிர்த்த பொற்ச்சிறகுகளை

பொறுக்கிவைத்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.


நீ வழித்தடம் நடக்கையில், மூலைகளில் ஒழிந்தே

உன் பச்சிளம் பாதம் தோன்றும்

பட்டாம்பூச்சிகளை

ஸ்பரிசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.


இருக்கையில் நீ இருக்கையில்

அந்தப் பேருந்தின்

மூலைதேடியே ஓடுகிறேன் நான்,

நீ அறியாத என் உயிர்கசியும் நிமிடங்களுக்காக.


வகுப்பறைகளில் நீ வாசம்கொள்ளும்போது

நான் ஒளிந்து உனைப்பார்க்கும்

அந்த மூலைத் தூணுக்கே கொட்டப்படுகிறது

என் பாசமெல்லாம் கட்டியானைப்புகளில்.


மூலைதேடியே ஓடிக் கொண்டிருக்கிறேன்!

உன் இதயத்தின்

ஒரு மூலையிலாவது இடம் கிடைக்குமென!

என் கவிதையுடன் ஒரு நொடி..

http://stillanightowl.files.wordpress.com/2008/12/pain.jpg

நான் காத்திருந்து

கவிதைகளைப் படைப்பதில்லை.

படைக்கையில்

அது கவிதையாய் இருப்பதுமில்லை.

காகிதம் கைபடும் நேரம்,

கட்டுப்பாடு மறந்து

கிறுக்கிவிடுகிறேன்,

கிறுக்கனாகிறேன்!


அடுத்த உருவை

அச்சேற்ற நினைக்கையில்,

எங்கோ அழைத்த வேலை

தை மிச்சமாக்கி,

விம்மிய எண்ணங்களை

வீணான எச்சமாக்கி விடுகிறது.


இரசிப்பார்க்களென்று எதிர்பார்க்கும்

என்னுயிர் தைத்த வரிகளெல்லாம்,

கருத்துக்கூற ஆளில்லாமல்

கருவருந்தே போகிறது..


ஒவ்வொருமுறையும்

என் முத்துக்களைக் கொட்டிப் பார்கிறேன்.

பொறுக்க ஆளில்லாமல்,

நானே குனிந்து பொருக்கி

முதுகெலும்புகள் ஒடிந்து கொள்கிறேன்.


வலிகளை விளக்க,

கனவுக்குள்ளாய்

காடு மேடு கல் முள்ளென்று

நான் ஏறி நடந்த வலியை விட,

வழி இல்லாமல் தவிக்கும் கவியொன்றால்

இன்னுமே

உயிர் தைத்த வலி அதிகமாகிறது


கடவுளொன்று இருந்தால்,

எனக்கு ஒருவரம் மட்டும் போதும்.

யாரும் கவிபடித்து அதன் கருப்புரிந்து

என் வலி விலகும் ஒரு நொடியில்,

‘என் வாழ்க்கை முடிய வேண்டும்.’

நான் காத்திருந்து
கவிதைகளைப் படைப்பதில்லை.
படைக்கையில்
கவிதை இதென்று நினைப்பதுமில்லை.
காகிதக் கைபடும் நேரம்
கட்டுப்பாடும் தெரிவதில்லை.
கிறுக்கிவிடுகிறேன் கிறுக்கனாகிறேன்!

அடுத்த உருவை
அச்ச்சேற்ற நினைக்கையில்,
எங்கோ அழைக்கும் வேலையதை
மிச்சமாக்கி விடுகிறது.
வீணான எச்சமாக்கி விடுகிறது.

இரசிப்பார்க்களென்று எதிர்பார்க்கும்
என் இதமான வரிகளெல்லாம்,
கருத்துக்கூற ஆளில்லாமல்
கருவருந்து போகிறது.

ஒவ்வொருமுறையும்
என் முத்துக்களை கொட்டிப் பார்கிறேன்,
பொறுக்கத்தான் ஆளில்லை.
ஆழ்கடலில் மூழ்கியிருந்தாவ்தால்
மதிப்பதற்க்கோ?

வலி விளக்க நான் கனவுக்குள்,
காடு மேடு கல் முள்ளென்று
ஏறி நடந்த வலியை விட
வழி இல்லாத இது
இன்னும்தான் வலிக்கிறது.

எனக்கு ஒருவாரம் மட்டும் போதும்.
வழி விலகும் ஒரு நொடியில்
இறந்துவிட வேண்டும் நான்.

உலகம்… சுழலும்…

http://chennaidailyfoto.files.wordpress.com/2008/10/m_0020-091.jpg

பூஜை என்றான், புணஷ்காரமென்றான்.

எங்கெங்கோ கைவைத்த குருக்கள்

எத்தனைபேருக்கு அளித்தானோ

அந்த கிடைக்கரிய பிரசாதத்தை!

வெளியில் கையேந்தும்

வெகுளிகள் பல இருக்க,

கைபட்டால் தீட்டென்று

அடிதூரம் ஓடும்

ஆன்மீகவாதி,

அம்மணப்பிரசாதம் உண்டிருப்பான்!

குடுமையும், நெற்றிக் குங்குமமும்

குருக்களின் அவதாரம்.

அடியோடு அம்பலத்தில்

அவனின் அரிதாரம்.

கைபடும் குற்றமாய்

ஈழனைப் பார்த்தவன்,

ஒரு எச்சத்தின் அருவெருப்பாய்

ஈழனால் பார்க்கப் படுகிறான்

என்னூர் தெருக்களில்.

ஹா ஹா ஹா. உலகம் சுழலும்.